logo
  • ۱۳۹۳ سه شنبه ۳۱ تير
  • اِثَّلاثا ٢٣ رمضان ١٤٣٥
  • Tuesday, July 22, 2014
ایران ما دکتر نسیم قیطریه
دیگر رسانه ها

ابوحمزه ثمالی کیست؟

داریوش کاردان: قسم خورده بودم زمان احمدی‌نژاد اجرا نکنم/ به‌جای خوشامدگویی سایه‌ام را با تیر می‌زنند

عکس/قناسه‌چی حرفه ای

یک پیشنهاد برای سانسور حرفه‌ای به صداوسیما

اکران فیلمها در عید فطر اعلام شد

کودکی احسان خواجه امیری

تصاویر آریانا؛ دختر ایرانی الاصل و بازیگر هالیوود!

تیپ متفاوت پسر مدینه+ عکس

عکس/خواننده سرشناس در بستر بیماری

سوژه‌جنجالی"ماه‌عسل"رمزگشایی‌شد/تصاویر

عکس/واکنش بهرام رادان به کشتار غزه

مجروحان حادثه"معراجی‌ها"چه می‌کنند؟

سوپر مدل انگلیسی و بازگشت او به هویت ایرانی +عکس

رضا صادقی در کنار همسر خارجی و دخترش

عکس: مجری ممنوع‌الفعالیت در یک نمایش

حافظ ناظری: می‌خواهم مولانا را اندازه شکسپیر مشهور کنم /موسیقی صدای خداست

چه مواردی برکت را از زندگی انسان می‌برد؟

تفسیر سوره قدر از حجت الاسلام قرائتی

عکس/ دو بانوی مدافع حرم از تهران

علل مهم مظلومیت امام در هر عصری چیست؟

اولین قرآن نامرئی جهان/تصاویر

بازیگر تلویزیون در مراسم شب قدر + عکس

ماجرایی عجیب درباره قبر ابن ملجم مرادی

آخرین‌سفارش امیرالمونین(ع)به‌علمدار‌کربلا

چرا حدیث غدیر به اشتباه تفسیر شد

خطبه امام حسن(ع) بعد از شهادت پدر

مسجد کوفه و بارگاه مطهر امیرالمومنین(ع)/گزارش تصویری

گناهت را تنها به خدا بگو، خداوند دوست ندارد بنده‌اش از کسی خجالت بکشد!/ منبر شب قدر آقامجتبی تهرانی در سال 90 +صوت

رضا عطاران از سلیقه‌اش در لباس پوشیدن گفت! /لباس‌های نو را چند روز در خانه می‌پوشم تا خط اتوی آن برود/ انگشتر دست کردن، کلافه ام می‌کند

علت نام گذارى شب قدر

pixel
کد خبر: 10117 زمان مخابره: 1391/9/7 ساعت: 12:30 سرویس: نامه > فرهنگ و هنر
سمپوزیم بی‌موضوع، فقط مجسه‌های ارزان‌قیمت خلق می‌کند
یک مجسمه‌ساز در گفت‌وگو با نامه:

سمپوزیم بی‌موضوع، فقط مجسه‌های ارزان‌قیمت خلق می‌کند

سمپوزیوم مجسمه‌سازی تهران در شرایطی برگزار می‌شود که به گفته جمشید مرادیان هدفی چون تهیه مجسمه‌های ارزان قیمت در پشت آن پنهان نیست.

شهروندان برای عبور از آشفتگی و رسیدن به آرامش نیازمند مواجهه با فضاهایی مناسب، زیبا و هماهنگ با محیط خود هستند و بی‌شک ورود هنر و به‌ویژه هنر مجسمه‌های شهری به فضاهای شهری، یکی از مناسب‌ترین راه‌حل‌ها برای زیباسازی فضاهای محیطی و ساختن فضاهایی برای تمرکز و تعامل شهروندان در شهرهاست.

جمشید مرادیان یکی ازمجسمه سازان بنام کشور است که در سمپوزیوم‌های مختلفی در دنیا حضور داشته است و در یکی از فعالان سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران است؛ عمده شهرت این هنرمند خلق آثار هنری روی تنه درختان خشکیده است که موجب تلطیف روحیه مخاطبانش می‌شود. آنچه می‌خوانید گفت‌وگوی نامه با این هنرمند مجسمه‌ساز درباره مجسمه‌سازی و وضعیت این هنر است:


وضعیت مجسمه‌سازی امروز را چگونه می‌بینید و به نظر شما چقدر مجسمه‌سازان جوان خردمندانه در این عرصه مشغول فعالیت هستند؟

ما یک کشور 70 میلیون نفری هستیم با 3 کلاس درس برای مجسمه‌سازی، که بسیار کم است، وقتی امکانات برای آن ایجاد نمی‌شود، تعداد فارغ‌التحصیلان کم می‌شود و وقتی این‌گونه باشد کار هنری کم است، نقد در این زمینه یا کم است یا اصلا وجود ندارد ومطالعه هم روی آن صورت نمی‌گیرد. در نتیجه هنرمندش هم چندان علاقه‌ای برای اینکه  تلاش مضاعفی انجام دهد ندارد و به چیزهای دم دستی اکتفا می‌کند. این می‌شود که می‌بینیم بسیاری اوقات هنرمندان جوان به کپی کردن آثار بزرگان پناه می‌برند. کپی کردن یک مجسمه از روی دست یک مجسمه‌ساز اروپایی را نمی‌دانم چه اسمی می‌توان روی آن گذاشت. مجسمه، نشانه‌شناسی یک ملت است که  نماینده فرهنگ، شخصیت، تاریخ و هر آنچه جامعه راشکل می‌دهد است. حال با این اوصاف چطور می‌توان المان و نشانه‌ای اروپایی را کپی کرد و در اینجا به نمایش در آورد. یک مجسمه اصیل تولید کردن کار بسیار مشکلی است وعرق‌ریزان روح را می‌طلبد که خیلی‌ها به آن تن نمی‌دهند، چرا که هنوز ضرورت هنر در جامعه ما معنای روشنی نیافته است. ما سمپوزیوم‌های مجسمه‌سازی زیادی در طی سال برگزار می‌کنیم اما هنوز هدف از برگزاری این سمپوزیوم را نفهمیده‌ایم. برای اولین بار وقتی سمپوزیوم گذاشتیم برای اینکه خود واژه را جا بیندازیم کلی زحمت کشیدیم وبرای  اسم این جریان ما ساعت‌های بسیاری زمان گذاشتیم.


به نظر شما دوره‌های مختلف سمپوزیوم مجسمه‌سازی چقدر روند رو به جلویی داشته‌اند و مطابق با استانداردهای جهانی کار شده است؟

سمپوزیوم اول ما بی‌نظیر و با تمام استانداردهای بین‌المللی یکسان بود. اندازه آثار مساوی بود و سمپوزیوم موضوع داشت؛ اتفاقی که معنای واقعی سمپوزیوم را رقم می‌زند. ضمن اینکه مجسمه‌ساز می‌آید تنها کار را در حضور مخاطبان می‌سازد و بعد از آن اثر متعلق به خودش است. سمپوزیوم اول نامش «چوب و احساس» بود یعنی چوب و احساس هنرمند که با هم تلفیق شده است، اما سمپوزیوم‌های بعدی که برگزار شد اصلا درست و اصولی نبود و به جرئت می‌توان گفت هیچ فکری پشت آنها نیست. مجسمه‌سازی امروز ما عین همه مشکلاتی است که درجامعه وجود دارد، حل نخواهند شد مگر آنکه با هم و در یک راستا حل شوند.


سمپوزیوم امسال که سمپوزیومی سنگی بود را چطور ارزیابی می‌کنید؟

من سمپوزیوم امسال را ندیدم اما آنچه که شنیدم این سمپوزیوم بیشتر دانشجویی بود. در کمال احترام از همه دست‌اندرکاران برگزاری آن یاد می‌کنم اما نباید این نکته را فراموش کرد که هر بار سمپوزیومی برگزار می‌شود باید بهتر از قبل باشد و باید تمهیداتی برای آن اندیشید. سمپوزیوم باید موضوع داشته باشد چرا که جایی نیست که هر کس از راه رسید وارد شود و بخواهد اثری خلق کند. سمپوزیوم موضوع دارد و روح آن دو سویه کردن هنر است به این معنا که مخاطب هر زمان که خواست بتواند با هنرمند ارتباط مستقیم برقرار کند. سمپوزیوم تزریق هنر به لایه‌های جامعه است. می‌شود هزاران جریان راه انداخت اما اسمش سمپوزیوم نیست، چرا که باید در سمپوزیوم شئونات و قواعدش را حفظ کرد. سمپوزیوم این نیست که شهرداری با پول اندک مجسمه‌های بسیار بدست آورد. اگر شهرداری می‌خواهد مجسمه ارزان بدست آورد می‌رود از چین وارد می‌کند، همان اتفاقی که این روزها افتاده است. اگر هنرمندان آثارشان را در سمپوزیوم بفروش می‌رسانند برای این است که تنگدست هستند و به همین دلیل هم در هر شرایطی کار انجام می‌دهند و این حسن هنر نیست.


به نظر شما چقدر مجسمه‌هایی که این روزها در سطح شهر دیده می‌شوند با تامل روی آنها کارشده و جلوی آلودگی‌های بصری را گرفته است؟

واقعیت این است که در شهر اگر همه چیز دست به دست هم ندهد مردم نمی‌توانند زندگی کنند. شهر اخلاق می‌خواهد، باید برای آن فرهنگ‌سازی کرد. ما اگر باور نکنیم که سعادتمان در گرو سعادت همدیگر است هیچ کدام خوشبخت نخواهیم شد. بسیاری از این کارها که در تهران انجام شده است الودگی بصری دارند و باید اینها را کم کرد. ما هر بیلبوردی را اجازه نداریم با این رنگ‌های تند گرافیست‌ها کار کنیم چرا که در درازمدت بر روحیه مردم تاثیر می‌گذارد. باید مسئولین به این امربپردازند و جلوی این آلودگی‌های بصری را بگیرند.


این آلودگی بصری چقدر در بخش مجسمه‌های شهری دیده می‌شود؟

الان زمانه‌ای نیست که انتظار داشته باشیم مردم 10 سال، یک مجسمه را نگاه کنند. مجسمه‌هایی که برای یادمان‌ها ساخته شده است متفاوت از این موضوع هستند اما آنچه که به عنوان سرگرمی و زیبایی شهر مطرح است در طولانی مدت آلودگی بصری ایجاد می‌کند.


به نظر شما مجسمه‌های چینی که به تازگی وارد این عرصه شده‌اند چقدر در این آلودگی‌ها نقش دارند؟

متاسفانه این روزها آثاری که از چین وارد شده‌اند سر راه مردم نصب کرده‌ایم و این خیلی بد است. فرهنگ و نشانه‌شناسی آدم‌ها حد و مرزی دارد، نباید بگذاریم منافع مالی باعث شود تا فرهنگمان را زیر پا بگذاریم و بعد از تهاجم فرهنگی داد سخن بدهیم. ما مگر مجسمه‌ساز نداریم که از مجسمه‌های چینی در سطح شهر استفاده می‌کنیم. مجسمه ایرانی مجسمه‌ای است که سازنده‌اش ایرانی است و با فرهنگ کشور و مردم به خوبی آشناست.


 
نظرات بینندگان

نظر شما
نام:
captcha
کد امنیتی:
ایمیل:
نظر: