کد خبر: ۴۸۹۱۴۰
تاریخ انتشار: ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۵:۱۰
نامه نیوز بررسی می کند؛
دیدار روحانی و پوتین در چین اولین دیدار پس از خروج امریکا از برجام بود. علیرغم نگرانی های بسیاری که رسانه ها در مورد روابط دو کشور شکل داده اند اما باید در نظر گرفت روابط دو کشور به سادگی مورد تنش قرار نخواهد گرفت.
گروه بین الملل نامه نیوز : در پنج سال اخیر در پرتو چند رویداد روابط  ایران و روسیه گسترش یافته است. روی کار آمدن پوتین و روحانی در دو کشور، تیرگی روابط روسیه و غرب بویژه پس از بحران اوکراین، آغاز مذاکرات برجام، بحران سوریه و تحرکات جدید دیپلماسی کشورمان موجب تقویت این روابط شده اند.
با وجود طیف وسیعی از بسترها و موضوعات برای همکاری دو دولت در سطوح دوجانبه، منطقه ای  و بین المللی، اما در سالهای اخیر، همکاری ها در دو موضوع سوریه و روابط اقتصادی گسترش یافته و دو عامل فشار امریکا در سطح جهانی و منطقه ای و تهدید تروریسم در سطح منطقه ای و داخلی نیز بیش از همه بر تعاملات دو طرف تاثیر داشته است.
در عین حال، دو کشور دو نگرش و مسیر متفاوت در بسیاری از موضوعات و حتی موضوعات مهمی چون بحران سوریه و موضوع هسته ای دارند.
روسیه نگرشی غیر ایدئولوژیک و کاملا  عملگرا به مسایل بین المللی دارد و غیر از کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت جمعی، کشور دیگری را متحد رسمی و اعلام شده خود نمی داند. اما این به معنای نفی انواعی از ائتلافها با سایر دولتها علیه تروریسم نیست.
 
جمهوری اسلامی ایران اما یک قدرت منطقه ایست که نگاهی کمابیش ایدیولوژیک به مسایل بین المللی داشته و با وجود عمل گرایی خاص در برخی موضوعات، اما خط قرمزهایی برای روابط، مذاکرات و تعاملات خود ترسیم کرده و از همه مهم تر اینکه داعیه هایی فراملی و حتا فرامنطقه ای و جهانی دارد.
از مهم ترین و در عین حال مبهم ترین حوزه روابط دو کشور بحران سوریه بوده که ایران از همان اوان بحران در ۲۰۱۲ در کنار دولت دمشق در برابر تروریستها مقاومت نموده و روس ها نیز ابتدا با حق وتو و سپس کمک های فنی و نظامی وارد میدان شده اند.  نتیجه این همکاری ها، موفقیت مهمی را برای جبهه ایران و روسیه و سوریه و حزب الله بدنبال داشته است.
 
در عین حال نباید این همکاری را چیزی بیش از یک ائتلاف یا مشارکت در برابر تروریسم دانست و تهران و مسکو برای همکاری خود محدودیتهایی چون نوع تعامل با نیروهای امریکایی و نیز نزدیکی به مرزهای رژیم صهیونیستی داشته اند و توافق آنها صرفا در کمک به دولت سوریه در برابر تروریسم بوده است.
موضوع دیگری که هم زمانی آن با تحولات سوریه، درک از رفتار روسیه را دشوار ساخته، پرونده هسته ای و توافق برجام و خروج امریکا از آنست.
می توان دریافت که روابط تهران و مسکو اگر چه در سالهای 1392 تا امروز در حوزه های تجاری و سیاسی و حتی نظامی گسترش یافته اما این گسترش بر خلاف برخی دیدگاههای احساسی و غیر فنی، هرگز به معنای یک تحول ماهوی و یا اتحاد راهبردی نبوده و دو کشور با حفظ اصول سیاست خارجی خود و مواضع اساسی در مسائل منطقه در این عرصه گام نهاده اند.

برچسب ها: روسیه ، ایران ، سوریه
نام:
ایمیل:
* نظر:
چندرسانه‌ای
ببینید
بشنوید
پیشنهاد ویژه
آخرین اخبار