به‌روز شده در: ۲۵ مهر ۱۳۹۷ - ۱۴:۰۱
کد خبر: ۵۱۰۴۹۷
تاریخ انتشار: ۱۷ مهر ۱۳۹۷ - ۱۷:۲۵
بلومبرگ تحلیل کرد؛
در هفته جاری دونالد ترامپ، قرارداد تجاری جدید با مکزیک و کانادا را که جایگزین نفتا شده است، قراردادی مفید برای هر سه ‏کشور معرفی کرد. اما این قرارداد شباهت زیادی با همان قرارداد پیشین یعنی نفتا دارد. به نظر می رسد ‏این شیوه شبیه هملن رفتاری باشد که وی در قبال کره شمالی اتخاذ کرده است: شروع کار با ارعاب و تهدید و سپس تلاش برای ‏رسیدن به کمی پیشرفت. اما آیا الگوی یکسانی هم هست که برای مساله ایران مفید باشد؟



بلومبرگ نوشت: در هفته جاری دونالد ترامپ، قرارداد تجاری جدید با مکزیک و کانادا را که جایگزین نفتا شده است، قراردادی مفید برای هر سه ‏کشور معرفی کرد. اما این قرارداد شباهت زیادی با همان قرارداد پیشین یعنی نفتا دارد. به نظر می رسد ‏این شیوه شبیه هملن رفتاری باشد که وی در قبال کره شمالی اتخاذ کرده است: شروع کار با ارعاب و تهدید و سپس تلاش برای ‏رسیدن به کمی پیشرفت. اما آیا الگوی یکسانی هم هست که برای مساله ایران مفید باشد؟

به گزارش نامه نیوز، بلومبرگ ادامه داد: سبک مذاکره کردن ترامپ اکنون آشنا به نظر می رسد. او کار خود را با ایجاد بحران برای توافق های موجود آغاز می کند. ‏مذاکرات ادامه پیدا می کند و تغییرات ناچیزی نسبت به قبل پذیرفته می شود. قرارداد جدید شباهت زیادی با قرارداد سابق خواهد ‏داشت ولی به هر حال نام جدیدی می گیرد. در نهایت ترامپ مفتخر به رفع «اشتباهات» پیشینیان خود می شود. قراردادی که ‏جایگزین نفتا شده است نسبت به همتای قدیمی ۲۴ ساله اش دارای مزیت های اندکی هست اما مهمترین تغییرات برگرفته از همان ‏توافق ترانس آتلانتیک پیشنهادی اوباماست که ترامپ آن را آشغال می دانست. ‏

هرچند احیای روابط با ایران در لفافه جدید کار بسیار مشکل تری خواهد بود. کره شمالی تمایل زیادی به مذاکره با آمریکا در عالی ‏ترین سطح داشت چرا که بدون هیچ هزینه ای از اعتبار و مشروعیت بی سابقه ای برخوردار می شد. اما برخلاف آن رهبران ‏ایران با پذیرش ملاقات رسمی با ترامپ، ریسک سیاسی بالایی را خواهند پذیرفت. ترامپ با خروج از توافق هسته ای و دانستن آن ‏به عنوان بدترین توافق تاریخ و اتخاذ سیاست فشار حداکثری، حمله سختی به ایران و افکار عمومی کرد.‏

تحریم های جدید فشار زیادی به ایران وارد کرده و هنوز تحریم های بسیار سختی از جمله ‏تحریم صنعت نفت در راه است. اروپایی ها تلاش دارند با ایجاد سازوکار جدیدی برای نظام پرداخت ها به سایر کشورها اجازه ‏دهند با ارزی غیر از دلار به تجارت با ایران ادامه دهند و اهمیت تحریم های آمریکا را ناچیز جلوه دهند. همه اینها موجب تقویت ‏موضع اصولگرایان در ایران و اتحاد میان جناح های مختلف شده است. اما در عین حال اثر آن تنگ شدن فضا برای مانور دادن ‏دولت فعلی ایران نیز بوده است. ‏

علاوه بر تحریم ها آمریکا به متحدان منطقه ای نیز روی آورده است تا فشار بر ایران را افزایش دهد. آمریکایی ها در سوریه ‏مستقر شده اند و همزمان اسراییل نیز در مرزهای خود به رویارویی با ایزان و حزب الله می پردازد. اخیرا آمریکا با همکاری ‏عربستان سعودی در هر حال تضعیف اثرگذاری ایران در عراق است.‏

هر دو طرف با بزرگنمایی به رویارویی هم رفتند اما با گذشت زمان معلوم شد که برای دستاوردهای هر دو طرف محدودیت هایی ‏وجود دارد. هرچقدر هم که اروپایی ها از ترامپ ناراضی باشند، ایران قادر نخواهد بود که آمریکا را منزوی کند. افزایش فشار بر ‏ایران هم تاثیر چندانی بر تغییر سیاست تهران نخواهد داشت چه برسد به تغییر نظام. بنابراین در صورتی که دو طرف واقعا قصد ‏جنگیدن نداشته باشند به نحوی به تعامل بپردازند. ‏

ترامپ سیگنال رسیدن به درک جدیدی با ایران را در ماه جولای با گفتن اینکه اگر آنها بخواهند بدون هیچ پیش شرطی با آنها ‏ملاقات میکنم، نشان داد. نظر ترامپ در مورد قرارداد جدید مبنی بر سه جنبه از توافق اتمی پیشین لست. نخست اینکه آمریکا ‏خواهان محدودیت هایی در برنامه اتمی ایران است که مقید به زمان های ده یا پانزده ساله در برجام نباشند. دوم اینکه آمریکا ‏خواهان کنترل برنامه موشکی ایران است که اصلا در برجام تحت پوشش قرار نگرفته بود. در گام سوم آمریکا خواهان تغییر ‏رفتار ایران در حمایت از گروه های شبه نظامی مانند حزب الله لبنان است. ‏

بازگشت به میز مذاکره برای رهبران ایران از لحاظ سیاسی و حتی عاطفی بسیار دشوار است. مسائل اقتصادی بر ایران می تواند ‏دلیل موجهی برای بازگشت به میز مذاکره علی رغم بالا گرفتن احساس خشم نسبت به آمریکا باشد. در اجلاس سازمان ملل ظریف ‏گفت که ما درها را به روی گفتگو نمی بندیم. روحانی نیز در عین حالی که به ترامپ در مورد مادر جنگـ ها هشدار می داد، از ‏مادر صلح ها سخن به میان آورد. به نوشته روزنامه واشنگتن پست، ترامپ در آن اجلاس به مکرون گفته بود که آماده مذاکره با ‏ایران است اما هنوز زمان آن فرا نرسیده. ‏

روزنامه واشنگتن پست از کارایی تحریم های ترامپ بر تغییر سیاست ایران اطمینان نداشت اما همان نشانه های کوچک را ‏علامت نزدیک شدن دو طرف به میز مذاکره شاید به واسطه گری اروپایی ها می دانست. واشنگتن و تهران هر دو می گویند که ‏هیچ یک به دنبال جنگ نیستند اما از شرایط فعلی نیز رضایت ندارند. این یعنی هر دو طرف خوهان معامله هستند. همین امر به ‏خودی خود پیشرفت تلقی می شود هرچند معلوم نیست که آنچه یک طرف آن را معامله ای خوب می داند، برای طرف دیگر هم ‏مطلوب باشد.‏
منبع: انتخاب
برچسب ها: ترامپ ، نفتا ، امریکا
نام:
ایمیل:
* نظر:
چندرسانه‌ای
ببینید
بشنوید
پیشنهاد ویژه
آخرین اخبار